Members only They still work for their living how to join The public part our our roadbook section Coil sprung technics e-mail, phone and what to send to whom etc leaf sprung tech pages and more from the first 90 to the last 130 Td5 LR in the armies Conversions LPS Early Land Rovers - this section will grow RR-Classic to the latest model 200 Tdi to Series II Overview Long distance Travel pages How to get stuck and out again LR sense of humour Got lost -get back!

The Goodwill meeting 2002

(Dutch version German version)

by Annette Flottwell and Takeo De Meter

What is the 'Goodwil'? Unlike some better known, very exclusive meetings in Belgium, this was invented for fun and the love of Land Rovers. Five years ago, a small club had booked a large playground round a nice little castle in the Ardennes, near Namur. They had invited many friends in other clubs to share a muddy weekend, a campfire and the repairs that inevitably follow these exercises.. That became such a success, that they decided to do it again. The Goodwill was born and it is still the same group of friends who organise it - no profit intended for more Land Rovers every year and a still very low participation price of less than 50 Euros. Hard to beat.

So this year friends from our Series Land Rover Club in Northern France convinced us to come. What a surprise when I rang up a Swiss friend to get advice about a Yorkshire Land Rover and he asked me" what are you doing in Yorkshire? I thought you would be in Goodwill on Wednesday?" So we did just that.

50 Land Rovers had arrived on the first day, eager to dig themselves as soon as possible into the forest tracks. Soon participants from 7 countries were present, filling the campsite with laughter and emergency repair curses in many languages. Their vehicles represented most types Land Rover had ever exported to the continent and seven Minervas that were to outperform many modern Land Rovers with their agility completed the picture.

The sides of the little valley, cut out over the centuries by a small brook, are wooded and there have been some forestry tracks there, since ever. I say have been". Now, there are ruts, holes, pits, mudholes and waterpits, and the whole place is generally filled with bogged Land-Rovers, some more successfully stuck than others. The sun is shining and it is warm, but the shade in the woods pleasantly shield the men and women who are driving, swearing, winching, falling over, shouting and mostly eating mud in all its flavour varieties. Engines are heard to rev up into high heaven, exhaust gases display a wide range of scents like LPG, petrol, diesel and the occasional delicate touch of burnt cheap, Aldi-purchased cooking oil burned by some Germans in their Td5s, but nobody really notices these exhaust fumes smelling of french fries for we are in Belgium, after all. It all starts when you find an 88" carefully parked at the bottom of a pit, only a foot or so longer than the truck itself and with not much more tha half a foot left on each side. The pit is also about six feet deep. If it had carried a sturdy roof rack, the next truck could have comfortably been driven over the first (they did that with Churchill tanks during the last war, they were called "Churchill Ark"). A bit further, one could observe a Rangie trying a similar exercise, but in a pit with about 3 feet of slushy mud in it. Twenty yards further an 80" Series 1 Minerva was pulling an 88/90' hybrid out of some deep ruts. The same Minerva then climbed happily up a steep slope, paved with loose rock.

This is the fun part of the Goodwill: 5 miles of winding tracks in the woods. When Annette decided to go in there and take some pictures, her Stage One performed brilliantly for the first 300 yards, after which things got a bit hairy when I took a wrong turn and had to react very fast to get her back on all 4 wheels. I got out and persuaded Annette to drive the rest of the track which very soon brought her onto a 45 degree slope of broken slate, so she got down there real fast, where the pond was. Half an hour later, Annette had a good overview of where the better spots were to take pictures. so she went back in on foot, toting cameras and the necessary supply of film.

It was NOT about participating in regular" trials. It was all about having nothing more than a healthy dose of Land-Rover fun. Some of the mudholes are just impossible to get through and would be even more than a challenge for a modern tank, but hat is where all went first. They were queuing to get bogged. Up to the door handles in slush, but all had big smiles on their faces when doing it and these smiles instantly turned into ear-to-ear full-teeth grins when they eventually got out of the first mudhole, but only long enough to get into the next one. If they would have to do this for a living, they would flatly refuse. Never seen such hard, backbreaking work under conditions that would incite any labour union to start a civil war.

Also, there was the mandatory night run: problem was, it was held in very much the same woods where everyone had gotten bogged before, but now with the added delight of not seeing anything and being blinded by other's headlamps, torches, signal flares, oil lamps and whatever lighting implements were carried by the spectators. After the thing was over, search parties were sent out to retrieve lost kids and dogs and there was lots more of activity in the showers, mostly by mothers and fathers trying to get most of the mud off the aforementioned children before letting them in their sleeping bags. The next morning, Henry (from France) showed us one of his tyres that had lost one of its side lugs. This was quickly compensated for by removing another lug on the opposite side with a hacksaw

When Sylvain, the trial organizer, offered me (Annette) a ride in his rusty but reliable Minerva, which was driven by a 1982 Land Rover 2.5 Diesel engine, I did not hesitate a second. I had never driven one of these before and was simply delighted. Turns between the trees that are impossible to take without serious body damage in a 109, were suddenly child's play. If you just keep the tyres muddy enough, Sylvain explained to me, you can practically turn a Minerva on the spot. It really worked, even though the 7.50 felt on that little thing like 9.00 on a big Land Rover, but without the hard labour.

OK but they look so strange with their edgy, cheapest steel bodies, you might say. But as in an edgy Lightweight, you can actually see what you are doing. It is fascinating to see what is happening 10 cms in front of your bumper bar, you don't need to let your bulkhead rust till you can see the driver side tyre. It must be said that in Antwerp they used the largest headlights they could find after the war, so you don't need to carry a Maglite to find your way by night in a Minerva.

"In here, àGAAAAUCHE!" Sylvain shouted, I could still hardly believe it. Steered all I had in milliseconds, come on, he can't mean in FRONT of this tree. Come on, he continued, let the steering go, you made it well round the corner, even a bit too narrow.. Up a hill and suddenly we were back at the campsite. Pity it was such a short ride, I silently regretted, but then my watch told me it had been for an hour .

Lucky me, my husband told me the other day that we actually need an 80", would be nice as a runabout...

Friday saw many emergency measures taken in order to make a good appearance in public during the Saturday roadbook. Minerva vapour locks were treated, many bumper bars and wings were straightened, some lamps were glued back into the body and some contemplated the effect of too much mud and water on their Lucas installations. Spare fuel pumps, water displacer, good advice, duct tape and baling wire were much sought after, inventive solutions were found for many smaller problems. Some even tried to scrape mud off Land Rovers and kids and dogs. The steaming hot showers stayed surprisingly clean, thanks to the committee's great efforts and the lack of effort by some to take any shower at all. Shopping excursions went to replace empty bottles, children's shoes left stuck in the mud and a working mobile phone for me.

On Saturday morning Ghislaine dished out the roadbook, a nice opportunity for everyone to enjoy some rare Belgian sunshine, so every roof, windscreen or doortop was removed if possible. Sylvain had made sure we were to produce great plains dustclouds that you would never expect to see in this part of the world. A touristic 54 km trip along gentle green lanes and gravel roads between the drying flax was the opportunity to see all vehicles in the open.

Only a fleamarket caused some confusion: Instead of looking for Sylvain, who waited to redirect all traffic, many participants listened rather to instructions others had made up. Others didn't miss the opportunity for a spontaneous barbecue or to invest in another Land Rover - in 1:68. For me all these open Minervas, LWTs and modern Land Rovers arriving from all directions at one of the last dusty crossroads were good for 2 pleasant hours in almost Mediterranean sun, photographing at my ease.

So, after a few hours of roof platform photography, Annette started to colour in shades of a freshly cooked lobster, finely powedered in road dust. Even better, just before sunset, we lined up three Stage Ones. But that is a different story!

The official Goodwill Trials: a very neat little circuit was marked out with drive-through gates, on a mostly dry, and partially grassy surface. Turns were tight, shunting was inevitable and the marshalls were very strict and very liberally distributed penalties on their marks sheets, accompanied by appropriate comments to justify the marks they gave: 1 penalty point for not smiling at the marshall, for instance, or: 1 penalty point for savagely aggressing an innocent gate marker stick, 1 penalty point for failing to display an appropriate haircut, 1 penalty point for driving a clean truck and so on. This was also duly reflected by how the prize cups were distributed later that day: 1st prize cup for the participant who had turned right instead of left at the very first tulip in the tulip diagram roadbook and needed 15 miles to find out he had missed the very first turn, prize cup for the participant who least soiled the showers (had not taken a shower in 4 days), prize cup for a 19 year ol girl participant who had just gotten her driving licence on a 101 and had driven a flawless trials run at the occasion of her very first ever trial attempt, prize cup for bringing the pet that did not bark the whole week-end: a cat, prize cup to the spouse of a french participant who had driven her husband's Land-Rover for the first time because he had broken his shoulder a week before, prize cup for a participant for not having showed up at all the year before etc.. And this was very indicative about the deeper meaning of the whole Goodwill rallye: coming from all over continental Europe with only one goal: having fun, and nothing else.

Information for 2003 will be found at

· +32 (0)87 53 00 76 (Gislaine)


Wat is de Goodwill? Er zijn een aantal beter bekende en (sommige) zeer exclusieve bijeenkomsten in België, doch de Goodwill is bedoeld voor de lol, voor het plezier van en de liefde voor Land-Rovers. Vijf jaar terug werd een groot speelterrein rond een sympathiek kasteeltje in de Ardennen, bij Namur, afgehuurd door een klein clubje. Ze hadden vrienden uit andere clubs uitgenodigd voor een week-eindje slijkploeteren, een kampvuur en de nodige herstellingen die gewoonlijk volgen op dit soort oefeningen. Het werd zúlk een succes, dat ze beslisten dit het volgende jaar over te doen. De Goodwill was geboren en wordt nog steeds door dezelfde groep vrienden georganiseerd. Er wordt niet op geldelijke winst gejaagd om elk jaar meer Land-Rovers bijeen te krijgen en de deelname bedraagt nog steeds slechts een 50 Eurootjes van niemendal voor vier dagen. Valt moeilijk te verbeteren.
Het waren vrienden uit Noord-Frankrijk die er ons dit jaar to overhaalden om mee te doen. En toen we een Zwitserse vriend opbelden voor advies over de aankoop van een eerder bijzondere Land-Rover in Yorkshire vroeg hij ons: 'Wat doen jullie in Yorkshire? Ik dacht jullie op de Goodwill te ontmoeten op Woensdag'. Richting Ardennen, dus.

Op de eerste dag kwamen er al 50 Land-Rovers toe, de één al haastiger dan de ander om zich zo snel mogelijk in het bos te gaan ingraven. Algauw telden we deelnemers uit 7 landen en ze vulden het kampeerterrein met gelach en herstellingsgevloek in verschillende talen. Hun voertuigen vertegenwoordigden de meeste types die Land-Rover ooit naar het continent exporteerde en ook zeven Minerva's die er, door hun wendbaarheid, in slaagden het beter te doen dan veel van de modernere types.
De zijden van het kleine valleitje, dat over de eeuwen heen door een riviertje was uitgesleten, zijn bebost en er waren ook enkele bospaden. Nu zijn er diepe sporen, gaten, putten, moddergaten en slijkputten en het geheel zit zo ongeveer vol met Land-Rovers, de één al meer succesvol vastzittend dan de andere. De zon schijnt en het weer is warm, doch het loverdak in het bos biedt luwte en koele schaduw aan de mannen en de vrouwen die rijden, vloeken, lieren, vallen, schreeuwen en voornamelijk bezig zijn met slijk eten in alle smaken. Motorgeluiden lijken erop alsof de wijzers van de toerentellers drie maal ronddraaien en de uitlaatgassen verspreiden de heerlijke geuren van LPG, benzine, dieselolie en af en toe het meer delicate aroma van verbrande, goedkope frituurolie uit de Aldi of Lidl, die door sommige Duitsers in hun Td5's gestookt wordt (waarheid!), doch niemand let op uitlaatgassen die naar patat ruiken, want we bevinden ons tenslotte in Belgiê. Alles begint bij een diep ingegraven 88„, in een put die zes voet diep is, 1 voet langer dan het voertuig en ongeveer een halve voet breder. het volgende voertuig had er netjes kunnen overheen rijden (op de wijze van de Churchill 'Ark' tanks van tijdens de oorlog). Twinting meter verder zie je dan hoe een 80„ Minerva een 88/90 hybrid uit het slijk sleurt en daarna vrolijk een steile helling met loss rotsblokken ophuppelt. Een beetje verder zit er dan weer een Range Rover in anderhalve meter vloeibare modder.

Dit is het FUN gedeelte van de Goodwill: acht kilometer sporen en putten in het bos. Toen Annette besloot erin te duiken en aan haar fotoreportage te beginnen, deed haar Stage One (109 V8) het schitterend voor de eerste 300 meters, waarna het een beetje raar werd toen ik plots zéér snel moest reageren om het ding weer op alle vier zijn wielen te krijgen in plaats van op slechts twee. Ik stapte uit en overtuigde Annette om dan maar zélf verder te rijden en dit bracht haar op een glad hellinkje van gebroken leisteen en van 45 graadjes richting naar beneden, zodat ze sneller dan verwacht bij het meertje in de diepte aankwam. Een half uurtje later had ze een goed overzicht van waar de beste foto's te maken waren en ze ging te voet terug het bos in, beladen met kamera's en de nodige hoveelheid onbelicht materiaal.
De Goodwill heeft niets te maken met gewoon trial-rijden, doch met niets anders dan een gezonde dosis Land-Rover fun. Sommige van de voorhanden slijkpoelen zijn totaal onmogelijk om erdoor te geraken, zelfs met eender welk rupsvoertuig, maar dat is waar iedereen het éérst in wou. Ze stonden in de rij om zich te mógen vastrijden! Tot aan de deurklinken in de modder, maar allen deden het met de glimlach toen ze bezig waren en en ruilden dat geamuseerd glimlachje voor een alle-tanden-blote grijns van oor tot oor toen ze door de eerste modderpoel heen waren, doch slechts totdat ze aan de volgende begonnen. Heheh. Indien ze verplicht zouden zijn dit te doen om ermee het dagelijkse brood te verdienen zouden ze verhongeren. Nooit zag ik zulk hard werk onder omstandigheden die de syndicaten ertoe zouden aanzetten een burgeroorlog te ontketenen.
Er was natuurlijk ook de gebruikelijke nachtrit. Probleempje: dit ging door in juist hetzelfde bos waar iedereen zich een paar uur tevoren had ingegraven, doch met de bijkomende attactie van hoegenaamd niets te zien en verblind door koplampen, zaklampen, meterslange Maglites, magnesiumtoortsen, olielampen en wat er dan ook door het bos gesleurd werd door de toeschouwers. Toen het voorbij was, werden zoekakties ingericht naar verloren gelopen kinderen en honden, gevolgd door hektische activiteit in het douchegebouw waar moeders en vaders wanhopig poogden de meeste klei van hun kroost af te schrapen vooraleer ze hun slaapzak in mochten.

Toen Sylvain, de organisator van de trials, me (Annette) een ritje in zijn roestige doch betrouwbare Minerva-met-1982-Rover-diesel aanbood, aarzelde ik geen moment. Ik had nog nooit de kans gehad er eentje te besturen en was heel blij. Bochten die onmogelijk zijn zonder een 109 te beschadigen, worden kinderspel. Als je de banden maar slijkerig genoeg houdt, zo verklaarde Sylvain, kan je een Minerva bijna ter plaatse in de andere richting omgooien„. Ik probeerde het en het lukte, alhoewel de 7.50 banden op dat kleine ding aanvoelden as waren het 9.00 op een 109, maar dan zonder het zware trek-en-sleurwerk
Ok, ze zien er een beetje raar uit, die Minerva's met hun hoekige neuzen, doch net zoals in een even hoekige Lightweight, kan je tenmiste zien wat je doet. Je kan werelijk zien wat er 10 cm vóór je bumper gebeurt, inplaats van te wachten tot er een groot genoeg gat in je bulkhead geroest is, zodat je van binnenuit je voorwiel kan zien. Ik moet hier ook nog aan toevoegen dat ze, juist na de oorlog, in Antwerpen de grootste koplampen monteerden die ze konden vinden, zodat je geen Maglite hoeft om 's nachts je weg te vinden.
"A gaaaaauche !!!!"roept Sylvain, ik kan het nauwelijks geloven, in milliseconden sla ik het stuur om naar links. Hier ? VOOR die boom ? Het lukt. Heheh. "Ga zo door", zegt hij, je doet het goed en je kwam er rond, zelfs een beetje té dichtbij. Heuveltje opgereden en we komen terug bij het kampeerterrein. Leuke rit, maar spijtig dat het zo kort was. Mijn uurwerk zei me echter dat het een vol uur was. Mijn man vindt trouwens ook at we een 80„ nodig hebben voor dagelijks gebruik.
OpVrijdag zagen we ettelijke noodmaatregelen om de voertuigen klaar te hebben voor de roadbook van Zaterdag: Minerva vapour locks werden verholpen, bumpers en carrosseriedelen werden weer recht gebogen, lampen werden weer in de lamphouders gelijmd en sommigen zochten naar oplossingen voor de behandeling van het effect van slijk en water in Lucas electrische installaties. Reserve benzinepompen, kleeflint, ijzerdraad, WD40 en goede raad waren zeer gezochte items. Inventieve oplossingen werden gevonden: Henry demonstreerde hoe een wiel te balanceren met behulp van een metaalzaag en sommigen probeerden zelfs modder van koetswerk, honden en kinderen af te schrapen. Winkelexpedities werden op touw gezet om lege flessen te vervangen en in het slijk verloren kinderschoenen bij te kopen en ik kocht een nieuwe GSM.
Op Zaterdag was het Ghislaine die de roadbooks uitdeelde, een mooie gelegenheid om van zeldzame Belgische zonneschijn te genieten en elk dak, deurpaneel of voorruit werd weggenomen of platgelegd waar mogelijk. Sylvain had, door de keuze van de wegen, ervoor gezorgd dat er belangrijke stofwolken geproduceerd konden worden, dewelke men in dit deel van de wereld niet verwacht. Een toeristisch parcours van 54 Km door de velden en het rotende vlas liet ons alle voertuigen zien in de zon.

Een onvoorzien, wegversperrende bazaar veroorzaakte enige verwarring en enkele deelnemers improviseerden maar wat om de weg terug te vinden, in plaats van naar Sylvain te luisteren, die het verkeer omleidde. Anderen organiseerden een barbecue-onderweg en nog anderen investeerden in een nieuwe Land-Rover, ditmaal op schaal 1:68. Ik bracht een paar uur door bij een van de stofferige kruispunten met fotograferen onder een bijna mediterrane zon.

De 'officiële' Goodwill trials: een leuk, klein parcours was uitgestippeld op een meestal droog stuk grasland, bochten waren zeer kort, en 'net niet' was aan de orde. De controleurs waren zeer streng en waren gul met het uitdelen van strafpunten, gepaar met bijhorende kommentaar: 1 strafpunt voor het niet glimlachen naar de controleur, 1 strafpunt voor brutale aggressie tegen een onschuldig paaltje, 1 strafpunt voor niet-aangepaste haarsnit, 1 strafpunt voor een té schoon voertuig enzovoorts. Dit kwam dan temeer tot uiting toe er prijzen gegeven werden op het einde van de bijeenkomst: 1ste prijs voor de deelnemer die de allereerste positie van het roadbook miste en rechts afsloeg in plaats van links en 15 kilometer nodig had om de vergissing in te zien, een prijs voor de deelneme die het minst de douches bevuild had door zich in 4 dagen niet te wassen, prijs voor het 19 jarig meisje dat juist haar rijbewijs gehaald had op een 101 en een foutloos trialparkoers reed, prijs voor het huisdier dat het minst geblaft had: een kat, prijs voor de echtgenote die de Land-Rover van haar man voor de eerste maal bestuurde omdat hij zijn schouder gebroken had, prijs voor de deelnemer die het vorige jaar NIET was komen opdagen enz. Al dit was zeer indicatief voor de diepere betekenis van de Goodwill: mensen die van overal in Europa samen komen voor 1 doel: er plezier aan beleven.
Info voor de Goodwill 2003 is te vinden op:
* 00 32 (0)87 53 00 76 (Ghislaine)