The 5th Goodwill - a steam cleaner challenge
5de Goodwill - Een uitdaging in slijkrijden en hogedruk-reinigen.

Goodwill foto's

It was the fifth time three friends - Gislaine, Sylvain and Michel organized the Goodwill meeting in Belgium. For the gala of mud and tricky forest passages the 4x4 terrain of Chateau de Cherimont near Namur had been soaked in summer rain for 4 days . Could the 160 participants from seven countries ask for more? For 45 Euro per Land Rover you get four days and nights of trialling, good company, camping and the fun to watch the others getting stuck or passing miraculously the impossible. Goodwill is not easy, so it is up to you whether you want to learn, show off or just watch.

Voor de vijfde keer hebben de drie vrienden, Gislaine, Sylvain en Michel de Goowill bijeenkomst in België georganiseerd. Het terrein rond het kasteel van Chérimont was door de weergoden zorgvulding gedurende vier dagen met regen doorweekt voor dit gala van slijk, modder en moeilijke doorgangen in het bos. Konden de 160 deelnemers uit 7 landen nog meer verlangen ? Voor EUR 45 per Land Rover kreeg je vier dagen en nachten trial, kamperen, goed gezelschap en het plezier om anderen te zien vastzitten in het slijk of er op mirakuleuze wijze door geraken. De Goodwill is niet gemakkelijk, het hangt van jezelf af of je wil leren, pochen of alleen maar kijken...-> verder ->

After The Italian National and Billing it seems a bit hard to drag a 109, some camping gear and lots of cameras to another meeting, with just one day in between. But then Gislaine, one of the three organizers of this very special Belgian challenge had invited me to stay at her house the night before, so it looked as if I'd have the opportunity to spend the night in a real bed instead of the back of my truck. Her daughter told me though that the Goodwill meeting had already started, because the Swiss had already arrived.
Thus the Goodwill started with a real Swiss fondue, shared between LR addicts from 5 nations who couldn't wait to get muddy. But before getting muddy myself, I was in for a big surprise. In Billing I had met a Portuguese Land Rover club, which had come all the way from Lisbon in their 110 Tdi Station wagon. We had talked about different events in our respective home countries, so I had felt it would be a good idea to invite them to Goodwill, which was not such a big detour on their way home. I could hardly believe that they had really come to participate the first two days.
The clouds looked promising the next morning and Sylvain announced merrily that the weather forecast was real bad, three days of rain to come. He warned pedestrians to watch out, slipping on the soapy ground would be more than likely. He had just taken his freshly painted Minerva for a recon, got soaked to the bone and defined the main passages as a bit technical before he guided the Portuguese 110 on a safe trip through the slippery terrain. Soon it was raining cats and dogs and I thought it wiser to reverse out very carefully, which was still a lot easier on four wheels than on two feet. Gislaine was warmly welcoming new participants, she has a friendly word for every one and an amazing memory for names and stories.
Three hours later the mud level had sunk slightly below the rim of my boots so I decided to look out for another leaf-sprung Land Rover daring to explore the terrain. Pierre and his family invited me immediately to follow them in their 88, accompanied by a friend in something which vaguely looked like a home converted Minerva. Philippe who very carefully steered that strange vehicle explained: It is a TEMPO prototype; the Minerva wings are misleading. He was not so convinced yet that his little 80 would make it: look, I'm so small, I've only got that little engine and she is so old! He exclaimed more than once. I was soon to observe that small old Tempos fit much better between narrow tree passages and around the corners than much younger 109s. Pierre reassured us: Yes he understood perfectly that I was a bit scared of tipping over after my recent accident (my friend Roger had rolled his Stage One during the Italian National 10 days ago, dropped his 85 kgs on my left hand and I still had 900 kms to go home) and that Philippe didn't want to damage his freshly restored Series One. No he didn't want any damage on his beautiful 88 either.

Soon Pierre proved to be one of the best drivers I had ever observed in my life. After he had slightly bruised the body of his 88 in a soapy, sludgy narrow bend he decided not to care about small scratches any more. It was amazing how he found the ideal line between the trees and ruts, avoiding the 'impossible' holes and then guided us to follow. An enemy rut went straight into one of these impossible holes; no way the little 88 could get out simply by steering. From then on I could learn from a master of the capstan winch: Pierre would get the Tempo and me as well out of any trouble. More than once I was trying to control my Stage One, which went sideways in spite of my efforts to keep it in the right direction, well I knew I had to learn a lot. But Pierre helped me with his directions so I got out with not more than one fresh dent. What had looked to me as a maze of craters and slippery slopes now lay behind us, so we observed how others tried to drown their Land Rovers in the deepest holes and decided to go down into the old quarry to the lake and a place they call 'little Africa'. This little Wallonian jungle looks on a rainy summer day very much like a miniature rainforest challenge; only there are no snakes and other tropical creatures to watch out for. I enjoyed the drive enormously because here at the lowest point of the terrain you can't drop anywhere. Then I could witness the advantages of a Dakar: It was the only Land Rover which kept the driver's feet dry in deep water.

We climbed back to the entrance maze where Sylvain instructed us how to get out easily through the trial track. I had had enough trialling for the day; it was time to take some good pictures. Pierre invited me to climb in his 88 with the nicest bunch of kids you can dream of. Soon we were back in the maze of deep holes, witnessed a 90 whose driver did some repairs before trying the next winching exercise. Spades and ropes were used widely, only the modified vehicles got through almost everything. A Range Rove showed the merits of a modified suspension and Michel's Range Rover /88 hybrid got stuck in spite of his diff lock. It was then surprising to see a seventeen-year-old driver effortlessly passing the same spot in a red 90. Not in vain he was to be one of the trial winners. Soon we left that more or less static display because now Pierre was determined to go to the limits of his trusty Diesel Series Three. Philippe had found out that his little Tempo passed a lot better than he expected, so he had a go at real deep rut, where he got stuck to the delight of his daughter who loved the wheelspin and Pierre's capstan. I can't recall that she missed a single opportunity to sit in a Land Rover for the rest of the weekend. Soon Edouard in a 109 tried the same passage, had to be towed out as well so you can imagine the smile on Pierre's face as he got through at the second go. There was no way to stop Pierre now; he recklessly attacked one muddy slope after the other, encouraging the Tempo to follow. It did very well till the reverse gear got stuck due to an overdose of mud, nothing that could not be unstuck with the help of a Series Three 109.
Wet, happy and tired we came back to the camp, I welcomed another bunch of Germans and when the night came, the Portuguese invited everyone for a glass of a grandfather's special Gingina, something deliciously made of drunken cherries. Again Land Rover tales were told in 6 or 7 languages till everyone dropped dead in the small hours.
Friday brought more rain and mud and capstan manoeuvres. Pierre now tried the steepest slopes, only real nasty steps could stop him. When he had produced a thick blue cloud of burnt oil and diesel, I shyly asked where he had his capstan. He then used it to pull three Series Threes and the Tempo past the obstacle, his son and daughter now automatically fished out rope, gloves and opened the tap of the water jerrycan after each go. They were as helpful when they had learned about my injured hand to give me lenses, films or cameras. The longer wheelbases had a clear disadvantage in the deep ruts and narrow bends, many opportunities came to sit on your chassis or get stuck between two slopes. The pictures show why a recon on foot is to be recommended at all times. Later that day there was the famous night run, where, to my big surprise, those participated that had hardly dared to go out before. The Tempo driver was again doing his best but bad luck struck again. He had changed his light bulbs for something quite efficient, which drained the little battery in no time. So he roll - started his 80 with the help of a high lift, maybe not the safest way to do it but he succeeded. Soon I found myself alone trying to follow the Land Rovers on foot, but for the general condition of the tracks and the three kilos of mud sticking to each of my boots I decided to climb into my 109 without getting the said mud into my sleeping bag: not as simple as you think.

The Saturday roadbook was not blessed by the weather gods either, which did not prevent a very enjoyable ride along small greenlanes. Don't ask how we managed to make dust, between the fields all the water must have been drained into the crops. In the afternoon I had offered Pierre to test my Stage One, but we soon stopped to admire a Swiss recovery exercise, note how the driver manages to stay clean. Later the ground became again so soapy in the never-ending drizzle that for a rescue the recovery vehicles had to strap themselves to the next tree. The same procedure was later recommended by Sylvain to take home some participants after they had tested the local beer at the chateau. Gislaine successfully sold a couple of fresh T-shirts the next day.
On Sunday morning another group promised some fun. They were experienced local drivers who knew exactly what they were doing. They demonstrated this crossing the lake in reverse with two Series Land Rovers, avoiding collisions by the correct maritime foghorn signals (toooooooot). They also chose some steep slopes and I soon learned that their vehicles were pretty much standard Series One or 90s. Miraculously the rain had stopped for the trial, which was actually looking easier than the forest. It was mostly about technical passages in the water, the 90 drivers often underestimated the turns.
The Goodwill prizes are not to be missed. Apart from the two or three 'serious' trial prizes, those were honoured who had again lived the Goodwill spirit. So Pierre received a prize in honour of, no not his capstan manoeuvres, but for his merits as an 88 taxi! Philippe and his brave Tempo received a prize for their brave breakdowns and one participant who had enquired how to get a prize had been told to fetch the coffee and duly received his prize. Joachim's son Konrad won the mountain bike prize for finding a bike without brakes or pedals and taking it around the terrain without breaking his neck. This year they did NOT give a prize for the most beautiful ancient vehicle, but for the most handsome ancient driver.
The fifth anniversary Goodwill was certainly muddier than ever, again three people successfully orga-nized the friendliest Land Rover event in Belgium.


NEDERLANDS...

Juist na de Italian National en Billing was het een beetje lastig om mijn oude 109 met vijf ton aan kampeer- en foto-uitrusting naar nog een ander treffen te zeulen, met juist 1 vrij dagje ertussen. Doch Gislaine, één van de orgnisatoren van deze zeer speciale belgische uitdaging, had me uitgenodigd om de nacht ervoor bij haar thuis te logeren en ik was er werkelijk aan toe om eens een nachtje in een echt bed te slapen na bijna drie weken onderweg. Haar dochter vertelde me dan dat de Goodwill reeds begonnen was, want alle zwitserse deelnemers waren reeds aangekomen.
De Goowill-meeting begon dan met een échte zwitserse kaasfondue, gedeeld met Land-Rover verslaafden uit 5 naties, allen ongeduldig voor hun jaarlijks waalse modderbad. En er wachtte mij nog een verrassing: in Billing had ik leden van een portugese Land-Rover club ontmoet die uit Lissabon gekomen waren met hun 110 Tdi Station Wagon en ik dacht dat het een goed idee was, hen uit te nodigen voor de Goodwill, daar dit toch niet zo’n omweg is op hun weg terug naar huis. Ik kon mijn ogen niet geloven toen ik hen daar werkelijk zag toekomen.
De volgende ochtend zagen de wolken er veelbelovend uit en Sylvain (de hoofd-organisator) kondigde vrolijk aan dat het weerbericht op de radio die ochtend bar slecht geklonken had en dat men minstens drie dagen gietende regen voorspelde. Hij waarschuwde voetgangers voor een zéér gladde belevenis. Het héle terrein leek wel ingezeept. Sylvain kwam juist terug van een verkenning met zijn -vers herschilderde- Minerva en was nat geworden tot op het bot en hij beschreef de meeste doorgangen als «ietwat technisch». Daarna reed hij de portugezen en mijzelf voor, voor een verkenning met hun 110 en ik met mijn Stage One. Een uurtje later regende het pijpestelen en oude wijven op klompen en ik achtte het dan veiliger om voorzichtig het terrein te verlaten in achteruit wat dan toch gemakkelijker bleek op vier wielen dan op twee voeten. Ondertussen was Gislaine druk doende de andere deelnemers op te vangen bij hun aankomst met een vriendelijk woord voor iedereen en haar verbijsterend geheugen voor namen en voorbije anekdotes.
Drie uur later zonk het slijkpeil dan toch eventjes tot onder de bovenkant van mijn laarzen en ik besloot de esbattementen te gaan volgen van een andere bladgeveerde deelnemer in de modder. Pierre en familie volgend hem in hun 88 en zij, op hun beurt gevolgd door iets wat er een beetje raar uitzag. Philippe, die het rare ding bestuurde, verklaarde zich nader: dit is een TEMPO prototype! Huh ? Waaat ? Ja, de Minerva spatborden zijn misschien een beetje misleidend, maar dit is een Tempo. Ik weet zeker dat er niet veel stervelingen zijn die ooit een Tempo in levende lijve gezien hebben en nog minder die een Tempo in het terrein zagen. (Tempo was een in Duitsland gebouwde Serie 1 met eigen koetswerk, voornamelijk ten behoeve van de Bundesgrenzschutz). Philippe was ook niet helemaal overtuigd van de mogelijkheden van zijn voertuig: het is zo klein, het heeft slechts dat kleine motortje en het is zo oud! Hij herhaalde dat meermaals. Ik kon echter observeren dat het kleine, oude ding het op veel plaatsen veel beter deed dan veel jongere 109s. Het bosparcours was niet gemakkelijk, Pierre wou zijn 88 niet te veel beschadigen, Philippe wou zijn Tempo in een stuk houden en ik had het ook niet gemakkelijk met een gebroken bot in mijn hand na die rolpartij met Roger Rubin’s Stage One in de Italian National. En ik moest nog die 900 km naar huis.
Pierre bleek dan een van de betere Land-Rover rijders te zijn die ik ooit mocht ontmoeten en, nadat hij dan toch, via een vijandelijke boom, een paar onvoorziene wijzigingen aanbracht aan het koetswerk van zijn 88, besloot hij daar dan maar geen aandacht meer aan te schenken. Leuk om te zien hoe hij meestal de perfecte doorgang vond zonder in de diepe putten te vallen en ons dan ook om de meeste valkuilen heen leidde. Een “vijandelijk” spoor leidde recht in een dan wel heel diepe put en er was hoegenaamd geen mogelijkheid om die 88 er door sturen alléén omheen te leiden. Pierre bleek dan ook de Meester van de Kaapstanderlier te zijn en kaapstanderde de Tempo en mijn Stage One zorgvuldig het spoor uit. Verder bleek mijn Stage One dan ook zijn eigen willetje te hebben en ging overal naartoe, behalve in de richting die ik stuurde. Pierre hielp me met aanwijzingen en ik geraakte eruit met slechts één enkele deuk méér. Wat er uitzag als een labyrint van kraters en putten en bomen lag nu achter mij en ik richtte mijn lens op de andere deelnemers in hun verwoede pogingen om hun Land-Rovers in de diepste kraters te verzuipen. Daarna begaf ik mij richting de oude steengroeve en de plaats genaamd “Klein Afrika”. Dit stukje waals oerwoud zag er op deze zomerse, rotgeregende dag bija echt tropisch uit, maar dan zonder slangen, krokodillen en ander moeras-ongedierte. Ik genoot van mijn ritje want, als je je in het diepste van een put bevindt, kan je niet lager vallen. Een Dakar demonstreerde hoe je door diep water rijdt zonder je voeten nat te maken.
We “klommen” terug naar ons beginpunt, waar Sylvain ons de uigang toonde, dwars door het trialterrein.Doch ik had genoeg trial gezien voor die dag en besloot de rest van de dag aan het betere fotowerk te wijden. Pierre nodigde me uit om met hem in zijn 88 mee te rijden, ook al in het gezelschap van het leukste stel kinderen dat ik ooit ontmoette. Vijf minuten later zaten we dan ook weer midden in de aktie en hielden even stil bij een team dat noodherstellingen verrichte alvorens de volgende lier-oefening aan te pakken. Schoppen, spaden, houwelen waren druk in gebruik overal rondom ons en een “aangepaste” Range Rover demonstreerde de voordelen van een trial-ophanging. Michel’s Range-Rover / 88 hybrid zat muurvast zelfs met 2 x differentieelslot. En dan zagen we die 17-jarige jongen die overal doorheen kwam met zijn standaard 90. Later bleek hij dan ook een van de trial-winnaars te zijn.
We verlieten dan deze min of meer statische tentoonstelling van Land-Rovers-in-het-slijk want Pierre wou de mogelijkheden van zijn 88 diesel tot op het bot uitproberen en Philippe vond dat zijn Tempo het veel beter deed dan verwacht en reed zich dan meteen muurvast in een diep spoor, hetgeen zijn dochter dan weer prachtig vond. Het meisje bleek dan ook voor de rest van het gebeuren niet meer uit diverse Land-Rovers weg te branden. Toen Edouard dan zijn 109 in de vruchtbare bodem plantte en Pierre er hem met plezier uitlierde, waren Pierre - samen met Philippe en de Tempo niet meer te houden tot de Tempo het een tijdje diende op te geven met een, in zijn achteruit, geblokkeerde versnellingsbak. Maar dat was dan ook weer niets dat niet kon opgelost worden met de hulp van een 109.
Doodmoe, zeiknat, doch loeiend tevreden begaven we ons dan maar weer naar het kampement waar ik een andere groep duitsers kon verwelkomen en waar de Portugezen ons uitnodigden voor een glas van hun grootvader’s speciale Gingina, een lekker brouwseltje op basis van dronken gevoerde kersen. En weerom werden Land-Rover verhalen verteld in in 6 of 7 talen tot in de kleine uurtjes.
De Vrijdag bracht dan nog meer regen en modder en kaapstander-oefeningen. Pierre probeerde nu alle extreemste situaties uit en toen hij een rookgordijn van onverbrande diesel en verbrande olie aan het produceren was bij een onmogelijke hindernis, vroeg ik hem waar zijn kaapstanderlier gebleven was. Oeps, eventjes vergeten dat ik er een had. Waarop, in perfect samenspel, vader, zoon en dochter drie Series 3, de Tempo en hun eigen 88 voorbij het obstakel takelden. Pierre’s kinderen hielpen mij ook de hele dag met aangeven van camera’s, films en lenzen daar ik niet veel kon uitrichten met die éne gewonde hand.
De lange chassis waen duidelijk in het nadeel in het bos, in de diepe sporen en de korte bochten en lagen algauw “op hun buik”. De foto laat zien, waarom een verkenning te voet zeer aan te raden is.
‘s Avonds maakten allen zich dan klaar voor de nachtrit. En het viel op dat diegenen die er zich overdag niet aan gewaagd hadden, nu als eersten aantraden. De kleine Tempo deed zijn best, doch Philippe had zijn koplampen vervangen door iets krachtigers en 4 x 200 Watt halogeen bleek dan ook nét een ietsiepietsie te veel voor de alternator en batterij van de Tempo, waarop een bijzondere startprocedure volgde door middel van een Hi-Lift Jack. Niet direct de veiligste methode die ik ooit zag, doch het werkte. Even later probeerde ik dan de Land-Rovers te voet te volgen door het terrein, doch het slijk en de drie kilo ervan die aan elk van mijn laarzen kleefde zetten er mij dan toe aan mijn Stage One op te zoeken en te proberen van in mijn slaapzak te geraken zonder het voormelde slijk. Niet zo eenvoudig als men wel denkt.

Het roadbook van de Zaterdag werd dan ook gereden onder de auspicien van de Goden van Wind en Regen, hetgeen ons niet verhinderde om er een aangname dag van te maken langs kleine wegen en ardense bospaden. In de namiddag liet ik Pierre mijn Stage One testrijden en we stopten onderweg om een zwitserse hoe-geraak-ik-uit-het-slijk-oefening te bewonderen. Merkwaardig hoe de zwitser er in slaagde schoon te blijven.


Later werd het dan overal zo glad dat diegenen die anderen hielpen met hun lier, zich eerst zelf aan een boom dienden vast te leggen. Dezelfde procedure werd dan ook door Sylvain aan anderen aangeraden, na het “testen” van verscheiden belgische bierspecialiteiten in de bar van het kasteel op het terrein. ‘s Anderendaags verkocht Gislaine meer t-shirts dan verwacht.

Op zondagochtend kwamen enkele mensen uit de streek, die het terrein goed kenden, meespelen. Ze demonstreerden hoe de plas bij de oude steengroeven in achteruit doorwaad wordt en hoe daarbij botsingen vermeden worden door het gepaste gebruik van een misthoorn (!). Toet.
De trial op Zondag bleek dan gemakkelijker dan wat in her bos voorafging, voornamelijk te danken aan het feit dat het had opgehouden met regenen. De trial ging dit keer voornamelijk om “technische” passages in het water waar de meeste 90 rijders te kampen hadden met de draaicirkel van hun voertuig.
De Goodwill “prijzen” zijn natuurlijk niet te missen. Afgezien van de ietwat “serieuze” trial prijzen, waren er natuurlijk de prijzen voor diegenen, die de Goodwill sfeer hoog gehouden hadden. En daarom kreeg Pierre een prijs, niet voor zijn alomtegenwoordig kaapstanderwerk, doch eerder voor zijn diensten als “taxi” met zijn 88. Philippe en zijn tempo kregen een mooie prijs voor het vastrijden, een een deelnemer, die gevraagd had hoe men hier eigenlijk wel een prijs krijgt en als antwoord kreeg: “Door koffie te halen”, kreeg de prijs voor het koffiehalen. Konrad, de zoon van de zwitserse veearts en voorzitter van Land-Rovers of Switserland, Joachim von Cranach, kreeg de mountainbike prijs want de jongen had ergens een oude fiets gevonden, zonder remmen of pedalen, en had daarmee het hele parcours afgelegd zonder zijn nek te breken. Dit jaar was er GEEN prijs voor het mooiste oude voertuig, doch er was een prijs voor de mooiste oude deelnemer !

Goodwill foto's